دانشگاه صنعتی امیرکبیر نشریه مهندسی مکانیک امیرکبیر 2008-6032 50 4 2018 10 23 Tracer Kinetic Modeling and Derivation of Time Activity Curves in Positron Emission Tomography in order to Enhance Accuracy in Cancerous Regions Diagnosis مدل سازی سینتیک ردیاب و استخراج منحنی‌های فعالیت زمانی در پرتونگاری با نشر پوزیترون برای افزایش دقت در تشخیص نواحی سرطانی 813 822 1199 10.22060/mej.2017.12109.5263 FA محمدرضا مرغوبکار گروه مهندسی مکانیک، دانشگاه بی نالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران مصطفی سفیدگر گروه مهندسی مکانیک، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران مصطفی مافی گروه مهندسی مکانیک، دانشگاه بی نالمللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران مجید سلطانی دانشکده مهندسی مکانیک، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی، تهران، ایران دانشکده رادیولوژی و علوم رادیولوژیستی، دانشگاه علوم پزشکی، دانشگاه جان هاپکینز، بالتیمور، امریکا 0000-0003-0878-6274 Journal Article 2016 11 01 <span>Positron Emission Tomography is one of the most efficient cancer diagnosis methods. In this method a radioactive (positron emitting) substance called Tracer is injected to the patient and the positron emission tomography scanner produces images by capturing the positrons emitted from the tracer existing inside the body. The qualified methods has mistaken in cancer diagnostics. In this paper, a mathematical method is used for diagnosis of cancerous region based on image obtained from positron emission tomography. A compartmental model based on ordinary differential equation is used for this reason. The fludeoxyglucose tracer which is one of most famous tracer for cancer diagnostic is used for modeling and the three compartments model is applied. To verify the applied mathematical methods, the experimental results of real case (positron emission tomography imaging of a mouse) is investigated and activity curve of tracer for different region of real case are plotted for diagnosis of cancerous tissue. The results indicated that reviewing time activity curves alongside positron emission tomography images can help enhancing the accuracy of cancer diagnosis.</span> یکی از کارآمدترین روش‌های تشخیص سرطان، پرتونگاری با نشر پوزیترون است. در این روش یک ماده پرتوزا (گسیل کننده پوزیترون) که ردیاب نامیده می‌شود به بدن بیمار تزریق شده و دستگاه پرتونگاری با استفاده از پرتوهای گسیل شده از ردیاب موجود در بدن تصویر برمی‌دارد. این روش علی رغم مزایایی که در تشخیص سرطان دارد هرگاه به صورت کیفی استفاده شود باعث ایجاد خطا در تشخیص صحیح می‌گردد. در این مقاله از روش کمی مبتنی بر معادلات ریاضی برای تشخیص نواحی سرطانی براساس تصاویر به دست آمده استفاده شده است. مدل ریاضی مورد استفاده مبتنی بر مدل‌های سینیتک چند بخشی است. به منظور مدل سازی، ردیاب فلو دی اکسی گلوکوز (اف-دی-جی)که یکی از معروف ترین ردیاب های در تشخیص سرطان است در نظر گرفته شده است و مدلی سه بخشی برای محاسبه سینتیک ردیاب به کار رفته است. به منظور بررسی صحت روش به کار رفته، نتایج تجربی یک مدل واقعی(تصاویر دینامیک پرتونگاری با نشر پوزیترون یک موش) مورد بررسی قرار گرفته و منحنی‌های فعالیت زمانی ردیاب در نواحی مختلف به منظور تشخیص ناحیه سرطانی استفاده شده است. نتایج، بیانگر این موضوع است که استفاده از منحنی‌های فعالیت زمانی ردیاب به دست آمده از مدل سازی، کمک شایانی به تشخیص نواحی سرطانی از بافت‌های طبیعی خواهد نمود.<br /> <strong> </strong> https://mej.aut.ac.ir/article_1199_4d2e7bd33c475784381a64e43e50922f.pdf